نوې چپې


(ناول)
ليک: حمزه بابا (رح)
.......... په تېر پسې
بيا ورو ورو دواړه ګلرخ ته ورروان شول. ګلرخ چې د پښو ښکالو واورېده مخ يې شا ته راستون کړ او د لطيفه بېګم د تعظيم لپاره ولاړه شوه، يو څو اوښکې يې د شهدو په څېر په اننګو پورې نښتې وې او يو څو کوچنۍ اوښکې يې د بڼو په څوکو رپندي اخېستې وې. د مخ په ګلستان يې د حسرت خزان راخور شوے ؤ، او ښکلي وېښتۀ يې بې ترتيبه يو خوا بل خوا په مخ پراتۀ وو. هغې په ډېره سنجيدګۍ سره اوښکې پاکې کړې، ځکه چې د هغې خبره اوس د راز په شکل کښې نۀ وه پاتې، او نۀ هغې له چا نه پټ ژړل غوره ګڼل. لطيفه بېګم ته يې سلام وکړ او بيا يې سر په سينه ځوړند شو. لطيفه بېګم څو څو ځل ښکل کړه او بيا په يوه کرسۍ کښناسته.)
لطيفه بېګم: ((ګلرخ زۀ افسوس کوم چې تا په داسې حال کښې وينم خو خفه کيږه مه. ستا دا خفګان وس له وروستۍ مرحلې نه تېر شوے دے.)) (دا خبره لطيفه بېګم څه په داسې اميد افزا انداز وکړه چې د ګلرخ په مړغېجنواننګو کښې د خوشحالۍ وينې يوه ناڅاپه منډه وکړه. د زړۀ په کور يې خندنو اميدونو پېره راوړه او په ارمانونو کښې يې نوې ساه پېدا شوه.)
سليم: ((خورکې نن د لطيفه بېګم قدم زمونږ لپاره ډېر مبارک ثابت شو.))
لطيفه بېګم: ((زۀ مبارکي درکوم چې بابا دې د قلندر خبره منظوره نۀ کړه.)) (د ګلرخ په زړۀ داسې بې واکه خوشحالي راغله چې د غمجنو اوښکو زړونه يې په ګوګل کښې راتنګ شول. هغې د لطيفه بېګم په اوږه سر کېښود او د شبنمي ګل په څېر يې بيا په خندا او ژړا کښې هيڅ فرق نۀ ؤ. يو څو لحظې هم دغه شان چپ چاپ تېرې شوې. سليم ارغشے وکړ او وې ويل: (( ښه نو ګرانې خورې محبوبه څه شوه؟)) (ګلرخ اوس د لطيفه بېګم له اوږې نه سر پورته کړے ؤ، په دې سوال څه حېرانه غوندې شوه.)
ګلرخ: ((ولې؟))
سليم: ((په محبوبه کښې خو لويه بلا پېدا شوه.))
ګلرخ: ((څه رنګه؟))
سليم: ((د هغې نامه محبوبه نۀ ده.))
ګلرخ: ((زمونږ هم خيال ؤ چې هغه ځان پټوي، خو په خپله کوټه کښې به وي کنه.))
لطيفه بېګم: ((په خپله کوټه کښې نشته.)) (د لطيفه بېګم دې خبرې د ګلرخ په ذهن کښې د هغې تېرې ورځې ملاقات واقعه تازه کړه او هغه پوهه شوه چې زمونږ دا خيال غلط نۀ ؤ چې لطيفه بېګم او محبوبه په خپلو کښې آشنايانې دي، مسکۍ شوه او وې ويل: ((ښه نو اصلي نامه يې څه ده؟))
لطيفه بېګم: ((اصلي نامه يې خورشيد جهان ده او تخلص يې وفا دے.)) (د ګلرخ د حېرانتيا اندازه د کولو وه. هغه دومره حېرانه شوه چې خپل دواړه لاسونه يې په غوږونو کېښودل.)
ګلرخ: ((وفا،! لاله هغه ستا شاګرده؟ محبوبه هم هغه ده؟))
سليم: ((هو، خورکې هم هغه ده.))
ګلرخ: ((استاذې ياد دې دي چې د بحث په ورځ.......))
لطيفه بېګم: ((زۀ ستا او د صفيه د فراست قائله يم، تاسو پوهې شوي وئ، چې کوم وخت خورشيد جهان مېوه دانه راوړه. اوس به ورته خورشيد جهان وايو نو...... او ما د هغې په ليدو د حېرانتيا اظهار کړے ؤ.))
ګلرخ: ((خو تا په داسې طريقه انکار وکړ چې مونږ ته خپله نظريه وهم ښکارېدۀ.))
لطيفه بېګم: ((د هغې هوښيارو سترګو په يو رپ کښې د منت زارۍ دفترونه پرانېستل، او ما هم دا مناسب وګڼل چې پړده يې وساتم، خو د هغې پلار ته خبر ورکول ضروري وو او هغه ما وکړل.))
ګلرخ: ((هغه د چا لور ده؟))
لطيفه بېګم: ((د خان بهادر يوسف خان.))
ګلرخ: ((يا الله، نو هغه د پلار له کور نه وتې وه؟ ډېر افسوس دے.))
لطيفه بېګم: ((پلار يې د ناخوښۍ وادۀ کولو، خو اوس وخت تېريږي د هغې لټون پکار دے))
ګلرخ: ((بهتره به دا وي چې تاسو يې د شريف پان فروش په دوکان تپوس وکړئ، د هغۀ له دوکان نه پان راوړي، زۀ يې پرې هم اموخته کړې يم.))
لطيفه بېګم: ((ډېره ښه ده مونږ به اوس لاړ شو.))
ګلرخ: ((په مخه مو ښه.)) (سليم او لطيفه بېګم په لاره کښې بيا د محبوبې کمرې ته ورننه وتل چې ګوندې وس واپس راغلې وي، خو هلته هيڅ نۀ وو. د محبوبې هغه وړوکے صندوق هم نۀ ؤ، سليم څه په غور د هغې کټ ته وکتل، د کاغذ يوه ټکړه يې پرې پرته وليده. پورته يې کړه او په ډېره بې قرارۍ يې اولوسته، په مخ يې د نااميدۍ اثرات ښکاره شول. لطيفه بېګم هم پوهه شوه چې څه ښۀ خبر نۀ دے، خو کاغذ يې له سليم نه واخېست او وې لوست. يو سوړ اسوېلے يې وکړ او وې ويل: ((نېکبختې خپل مشکلات نور هم زيات کړل.))
سليم: ((خېر هر څه چې وي، راځه چې خان بهادر صاحب خبر کړو او بيا د شريف پان فروش نه هم تپوس ضروري دے.)) (دواړه بهر ته روان شول،چې حجرې ته ورننوتل او يوسف خان دواړو ته وکتل نو پوهه شو چې ښۀ خبر نۀ دے. سليم هيڅ ونۀ ويل خو کاغذ يې ورکړ، يوسف خان چې کاغذ ولوست د غم توره شخړه يې په مخ وګرځېده.)
محمد امين: ((خېر خو دے څه چل وشو؟))
يوسف خان: ((هغه کم بخته له دې ځاے نه هم تلې ده، دا خط يې پرې اېښے دے.)) (محمد امين خان په ډېر خفګان خط واخېست او له کتو نه پس يې شروع کړۀ: ((شريفه استاذه! عمر دې ډېر شه، زما خو دا خيال ؤ چې څه موده به ستاسو په قدمونو کښې تېره کړم چې د علم او ادب سره سره ستاسو په خاندان کښې زما د حسن سيرت کمے هم پوره شي، خو زما نصيب شوم ؤ، لطيفه بېګم زما استاذه ده، هغې زۀ دلته وليدلم او هغه به يقيناً زما پلار ته خبر رسوي او که زما درک پلار ته معلوم شو او زۀ يې له دې ځاے نه خپل کور ته بوتل نو زما مرګ يقيني دے، که د هغوي له لاسه نۀ وي نو زما له خپله لاسه . ځکه چې زما او د هغوي سخت اصولي اختلاف راغلے دے او وس يو نامعلوم ځاے ته روانيږم. ما ته معافي کوئ. مشر خان ته زما غريو نېولے سلام او وړې بي بي ته زما د زړۀ بې قرار عقدت ورسوه.))
ستا بدنصيبه وينځه شاګرده
محبوبه (خورشيد جهان)
يوسف خان: ((نو اوس به څه کيږي؟))
لطيفه بېګم: ((خان راځئ، دلته بهر يو پان فروش دے له هغۀ نه اکثر پان راوړي،))
سليم: ((له هغۀ نه اوس هيڅ پته نۀ شي لګېدې، خو خېر تاسو دا کار وکړئ او زۀ به اخبار ته يو خط وليکم، چې وفا يې ولولي نو اميد کوم چې را به شي.)) (اکبر خان، يوسف خان او لطيفه بېګم له سليم او محمد امين نه رخصت شول، او چې هغوي بهر ته ووتل سليم قلندر دننه راوبللو)
سليم: ((قلندر لاله خبره به صفا صفا ښه وي، له ابا سره ما خبرې وکړې.))
قلندر: ((زۀ له کاکا نه ځواب غواړم له تا نه، نه))
سليم: ((زما او د ابا ژبه يوه ده.)) (قلندر د تپوس په نظر خپل ترۀ محمد امين ته وکتل، محمد امين خان سر ښکته کړ. قلندر پوهه شو چې د هغۀ ترۀ د سليم په مخکښې وسله اېښې ده. سليم ته مخاطب شو: ((ښه وايه))
سليم: ((خبره دا ده چې ګلرخ په هيڅ صورت وادۀ ته غاړه نۀ ږدي، نو ابا مې وائي چې ستا لپاره به بل وادۀ وکړو.)) (له ډېرې غصې نه د قلندر سترګې داسې بقې راووتې چې د له کورکو نه بهر ته راوتونکې ښکارېدې. هغۀ وويل: ((له ما سره د ګلرخ اقرار شوے دے، زۀ چوړے خو نۀ يم چې وس به راته دلته کومه چوړۍ چنګڼه وادۀ کوئ.))
سليم: ((قلندر لاله تۀ خو په سمه خبره هم غصه کېږې، ما درته څه ورانه خبره وکړه؟))
قلندر: ((سليمه زۀ ستا غوندې هلکان لوبوم. تۀ ما ته تېر راکوې. دا ټول کارونه هم ستا دي، د کاکا مې نن هم دا خيال نۀ ؤ، خو خېر زۀ به د خپل حق تپوس وکړم.)) (د سليم په مخ هم د غصې اثرات ښکاره شول خو د ضبط په زنځير يې وتړل.)
سليم: ((تۀ هره خبره بدې ته اړوې او د چا چې بد په زړۀ وي هغه سمې خبرې ته هډو غوږ نۀ ږدي. زۀ درته وايم چې زما خور وادۀ ته تن نه ږدي.))
قلندر: ((نۀ دے ږدي کنه، د جينۍ خولې ته خلق نۀ ګوري.))
سليم: ((دا د شرعې حکم دے چې جينۍ ځوانه شي د خپل واک شي.))
قلندر: ((تر اوسه خو په پښتانۀ کښې د چا خبره يو سالار ؤ يو منصور ؤ، نۀ خداے ؤ نه رسول ؤ. له ښځو سره چا شرعې نۀ کولې، خو اوس تاسو راپېدا کړې نو.))
سليم: ((شريعت اول هم ؤ او اوس هم دے، خو چې څوک يې نۀ مني.))
قلندر: ((ما ته يو غر او بل غر مه اوله، داسې نر لا نۀ دے پېدا چې زما چنغله به خپله وګڼي. خو سپينه خبره وکړه.))
سليم: ((بس سپينه خبره دا ده چې ستا او د ګلرخ وادۀ ممکن نۀ دے.)) (قلندر په غصه له ځاے نه پاڅېد، او وې ويل: ((کاکا ما خو دا نۀ ګڼله خو وس به ګورم چې ګلرخ به کوم پښتون وادۀ کوي.)) (محمد امين له خپل ضمير سره په جنګ بوخت ؤ، خو د سليم له راې نه وتے نۀ شو، هيڅ ځواب يې ورنۀ کړ. خو قلندر اوس د اور يوه سرکښه لمبه وه، په ځان نۀ پوهېدۀ، خو روان ؤ. څو څو ځل په بازار کښې له موټر نه په ګوته کښې بچ شو. د هغۀ د خيال په دنيا کښې نااميدۍ ، غم او غصې داسې ځغله جوړه کړې وه چې د بازار شور پکښې ورک ؤ. هغه په خپل خيال کښې يوې قمار خانې ته روان ؤ، هلته يې يو څو د چوتي ياران وو او هغوي ورته لافه کړې وه چې که ترۀ دې خبره اونۀ منله نو مونږ به درسره لاړ شو او د ترۀ او ترۀ د زوے به دې د سترګو په رپ کښې فېصله کړو. قلندر اوس د ترۀ او د ترۀ د زوے د قتل بندونه تړل او په لاره روان ؤ چې ناڅاپه يې چا په اوږه لاس کېښود.قلندر چې په هېبت شا ته وکتل اکبر خان ورته مسکے ولاړ ؤ. قلندر د غصې او تپوس په نظر اکبر خان ته وکتل.)
اکبرخان: ((خېر دې وي قلندر خانه! څرنګه تند روان يې د مړځو جنګ خو به نۀ وي؟)) (قلندر خان اکبر خان ته بدبد وکتل او وې ويل: ((نۀ صېب زما ضروري کار دے)) (دا يې وويل او د پوزې په بريد روان شو.)
اکبرخان: ((ګوره کنه! خبره واوره، زما مطلب دا ؤ چې له ترۀ سره دې .......)) (قلندر په غضب راستون شو اود اکبر خان خبره يې غوڅه کړه: ((دا ټول ستاسو او د سليم شرارت دے خو زۀ به ورسره ګورم.)) (له دې وېنا سره بيا ګړندے روان شو. اکبر خان په ټوله معامله پوه ؤ، مسکے شواو هسې هم ډېر خوشحال ؤ ځکه چې د هغۀ لپاره اوس د ګلرخ اميد پېدا شوے ؤ خو د ترۀ ورارۀ په دې خفګان خفه هم ؤ. هغۀ له شريف پان فروش نه د محبوبې تپوس کړے ؤ خو هيڅ درک يې نۀ ؤ معلوم شوے، اوس د سليم کور ته روان ؤ. بازار له خلقو نه ډک و ځکه چې د افريدو د مواجب ورځې وې. اکبر خان په خپل فکر کښې غرق روان ؤ چې د سليم کور ته ورسېد. سليم بوخت ؤ اخبار ته يې د خورشيد جهان وفا په حقله خط ليکۀ چې اکبر خان ورننوت.
سليم: ((څه چل وشو؟))
اکبر خان: ((هيڅ درک يې معلوم نۀ شو.))
سليم: ((افسوس، خو خېر دا خط مې ((نوے پښتون)) ته وليکلو، واوره دا يې عنوان دے:
محبوبې تۀ چرته يې؟
افسوس چې تا ډېره لويه غلطي وکړه. خو خېر بابا دې راغلے ؤ، هغه په خپل هوډ پښېمان دے او د زړۀ له اخلاصه يې بخښلې يې. استاذ به دې هم معافه کړي. ويرېږه مه. او مشر خان خو دومره درپسې خفه دے چې يو ساعت يې له خولې نه غورځولې نۀ يې.وړه بي وائي چې که تۀ زر تر زره رانغلې نو معافه به دې نۀ کړم. او د اکبر خان خور وائي:
تکاليف لکـــه جوهــــر د سړيتوب پـــــه آئينــــــه وي
چې ترې تښتې شخصيت يې وي مدام په زنګ لړلے
اميد دے چې تۀ به خپل ضد پرېږدې او زر به واپس راشې.
(ستا استاذ)
دوام لري........................................... نور بيا .......................................................